Wilczak czechosłowacki powinien przypominać budową, wyglądem i umaszczeniem wilka europejskiego. Dopuszczalnym kolorem umaszczenia jest żółtawoszary lub srebrzystoszary z charakterystycznym jasnym pyskiem oraz jasną sierścią na dolnej części szyi i przedniej części klatki piersiowej. Dozwolone także maść ciemnoszara z jasną Ten zadziorny pies nie przepada za obcymi ludźmi i – tak jak chihuahua - zdecydowanie jest psem jednego pana. Jeśli już zaufa człowiekowi, pozwala się pieścić. Świetnie nadaje się na stróża. Rasa ta polecana jest osobom starszym, ponieważ nie wymaga dużo ruchu, ale należy pamiętać o właściwej higienie i czesaniu pupila Top 20 czarno-białych zwierząt. 1. Giant Panda. Gigantyczna panda jest łagodnym gatunkiem i jest uważana za narodowy skarb w Chinach. Żywią się bambusem i żyją na dużych wysokościach w zachodnich Chinach. Gatunek ten może dorastać do 330 funtów pomimo niezwykle małej wielkości urodzeniowej. Wysokość: Wysokość na ramieniu od 27 do 30 cali. Waga: 60 do 70 funtów. Charakterystyka fizyczna: Muskularny i szczupły. Gładka sierść występuje w różnych kolorach, w tym czarnym, niebieskim, płowym, rudym, białym i różnych odcieniach pręgowania lub w kombinacji dowolnego z tych kolorów. Przejdź do 9 z 14 poniżej. . Beagle to rasa zaliczana do psów gończych. Coraz częściej jednak beagle jest traktowany jako pies do towarzystwa i świetnie się w tej roli sprawdza, jeżeli ma zagwarantowane odpowiednie warunki. Co warto wiedzieć o psach rasy beagle? Spis treści: Podstawowe informacje Historia rasy beagle Jak wyglądają beagle? Jak pielęgnować psy rasy beagle? Jaki charakter mają beagle? Jak długo żyją beagle? Ciekawostki o beagle’ach Wskazówki żywieniowe dla opiekunów beagle Jak nazwać psa rasy beagle? Ile kosztuje beagle? Podstawowe informacje Rozmiar wzrost: 33–40 cm masa ciała: 10–13 kg (suka), 11–15 kg (pies) Sierść szata: krótka i gęsta umaszczenie: trójbarwne, białe w łaty lub jednolicie białe Charakter wesoły, odważny, energiczny, czujny i inteligentny Długość życia 11–16 lat Historia rasy beagle Beagle to rasa istniejąca od XIV wieku. Była używana do polowań w sforach na lisy, zające, przepiórki i bażanty. Istnieją dwie teorie na temat pochodzenia psów beagle. Pierwsza z nich mówi o antycznych greckich praprzodkach psów gończych, które zostały sprowadzone przez Rzymian do Anglii, gdzie krzyżowano je z psami Normanów. Druga teoria wskazuje na powstanie rasy beagle z połączenia terierów oraz francuskich psów gończych harrierów. Nazwa beagle pochodzi najprawdopodobniej od celtyckiego słowa „beag”, które oznacza „mały”, lub od francuskiego słowa „bégueule”, w wolnym tłumaczeniu oznaczającego „szeroko otwarte usta”. Jak wyglądają beagle? Beagle to średniej wielkości pies o masie ciała do 15 kg. Wyróżnia się krępą i mocną budową ciała. Ma średniej wielkości głowę, pozbawioną zmarszczek i fałd. Jego wargi są lekko obwisłe. Ciemnobrązowe lub orzechowe oczy charakteryzują się łagodnym, miłym spojrzeniem. Szyja jest nieco wydłużona, co ułatwia zwierzęciu tropienie. Ogon osadzony wysoko, noszony wesoło, jak antenka. Koniec ogona powinien być biały. Kończyny przednie są mocne i proste, uda muskularne, a łapy zwarte, o dobrze wysklepionych opuszkach. Wyróżnia się kilka różnych odmian umaszczenia beagle: tricolor – czarno-płowobiałe lub błękitno-płowobiałe, białe w łaty – borsucze, zajęcze, cytrynowe, cytrynowo-białe, czerwono-białe, płowobiałe, czarno-białe, jednolicie białe. Jak pielęgnować psy rasy beagle? Beagle jest psem krótkowłosym, którego sierść nie wymaga częstych kąpieli ani strzyżenia. Poza okresem wymiany szaty wystarczy wyczesać go raz w tygodniu, np. za pomocą specjalnej, gumowej rękawicy. Kąpiele powinny odbywać się w razie potrzeby, kiedy zwierzę się wybrudzi. Używamy do tego celu szamponów dla psów krótkowłosych. Na co dzień wystarczy przetarcie sierści z włosem i pod włos wilgotnym ręcznikiem, dzięki czemu usuniemy kurz i nadmiar martwej sierści. Najwięcej uwagi trzeba poświęcić zwisającym uszom beagle’a, które przez swoją budowę są narażone na częste infekcje. Należy regularnie zaglądać do ucha i sprawdzać, czy w środku nie toczy się proces zapalny. Niepokojące objawy to: zaczerwienienie, brzydki zapach z ucha, tkliwość i trzepanie głową. Jaki charakter mają beagle? Beagle to wrażliwy pies o żywiołowym temperamencie. Lubi towarzystwo człowieka i chętnie spędza czas z opiekunem. Pozostawiony sam w domu może głośno szczekać i stać się uciążliwy dla sąsiadów. Odpowiednie szkolenie powinno ograniczyć nadmierną wokalizację, ale nie oduczy go szczekania całkowicie. Chęć do zabawy i niezależne usposobienie beagle’a czyni z niego odpowiedniego towarzysza dla starszych dzieci. Zabawy z kilkulatkami powinny być natomiast nadzorowane przez dorosłych. Beagle musi mieć możliwość odejścia i schronienia się w ustronnym miejscu, kiedy poczuje się przytłoczony towarzystwem człowieka. Potrzeby fizjologiczne beagle’a są ukierunkowane na węszenie. Jego specjalnością łowiecką jest gonienie po śladzie. Pracujący beagle jest wykorzystywany w policji do wykrywania bomb i narkotyków. Beagle, jako pies rodzinny, wymaga ciągłej stymulacji psychicznej i fizycznej. W domu warto zapewnić mu maty węchowe, kule-smakule i inne zabawki edukacyjne, które pobudzają zmysł węchu. Zwierzę potrzebuje też długich i urozmaiconych spacerów każdego dnia. Kiedy jest na zewnątrz, węszy i eksploruje teren bardzo dokładnie, a gdy poczuje interesujący zapach, chętnie podejmuje trop. Beagle spuszczony ze smyczy może oddalić się od opiekuna na dużą odległość i się zgubić, dlatego warto wyprowadzać go na długiej lince, która zapobiegnie ucieczkom, a jednocześnie pozwoli zaspokoić potrzebę ruchu i węszenia. Psy tej rasy są inteligentne, ale bywają uparte i niezależne. Już w wieku szczenięcym powinny więc być szkolone. Warto zapisać się ze zwierzęciem do psiego przedszkola. Do wychowania szczenięcia beagle’a potrzeba dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców. Bez problemu beagle przyswoi najważniejsze komendy i będzie posłuszny, jednak silny instynkt łowiecki, nawet u najlepiej ułożonego psa beagle’a, może dać o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie. Do nauki najlepiej zmotywujemy beagle’a za pomocą przekąsek, takich jak Pedigree® Tasty Minis. Trzeba przy tym pamiętać, że przysmaki dla psa muszą być brane pod uwagę w dziennej dawce pokarmowej i nie mogą stanowić więcej niż 10% zalecanej porcji kalorii. Jak długo żyją beagle? Ile lat żyje pies rasy beagle? Przeciętna długość jego życia wynosi 11–16 lat. Najczęstsze choroby, jakie dotykają beagle, to: otyłość, problemy z oczami, np.: zaćma, jaskra, dysplazja siatkówki, dwurzędowość rzęs, tzw. wiśniowe oko (wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki). Ze względu na wielkość i kształt uszu te psy mają też predyspozycje do infekcji ucha zewnętrznego. Genetyczne schorzenia charakterystyczne dla tej rasy to Beagle Pain Syndrome (SRMA) oraz zespół chińskiego beagle’a (MLS). Inne choroby beagle to dysplazja stawów biodrowych, padaczka i głuchota. Ciekawostki o beagle’ach Wielką miłośniczką tych psów była królowa Elżbieta I. Specjalnie dla niej wyhodowano linię pocket beagle – miniaturowych psów gończych, które osiągały wysokość około 20 cm w kłębie. Rasa jednak wymarła, a próby jej odtworzenia się nie powiodły. Psy beagle nazywane są „singing beagles” ze względu na charakterystyczne, melodyjne szczekanie. To jedna z najgłośniejszych ras psów. Wskazówki żywieniowe dla opiekunów beagle Dieta beagle’a powinna być dopasowana do jego wielkości, wieku i stopnia aktywności. Optymalny wybór to pełnoporcjowa karma gotowa przeznaczona dla psów ras średnich w danym wieku, czyli dla szczeniąt beagle’a – karma typu „junior” oraz dla dorosłych czworonogów – „adult”. Taki sposób karmienia zapewni im wszystkie niezbędne składniki odżywcze potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Beagle mają skłonność do łakomstwa, a co za tym idzie, do tycia, żebrania i podjadania odpadków na spacerach. Dzienną porcję jedzenia, zgodną z zapotrzebowaniem energetycznym czworonoga, należy podawać mu podczas 2–3 posiłków o stałych porach. Taki sposób karmienia beagle’a zmniejszy ryzyko rozwoju nadwagi i otyłości. Jak nazwać psa rasy beagle? Przykładowe imiona dla suki beagle’a: Bajka, Draka, Kora, Leia, Moli, Pajda, Stella. Przykładowe imiona dla psa beagle’a: Agat, Baron, Baster, Denar, Gooffy, Nemo, Snoopy. Ile kosztuje beagle? Cena psa rasy beagle waha się od 1000 do 3000 zł. Decydując się na rasowe zwierzę, trzeba zdawać sobie sprawę, że jego cena zawsze będzie wysoka, ponieważ dbające o swoich podopiecznych hodowle beagle ponoszą wysokie koszty związane z: opieką nad suką przez całe jej życie, opieką weterynaryjną w czasie ciąży i nad szczeniętami, odpowiednią dietą oraz czasem, który trzeba poświęcić na opiekę nad psami oraz socjalizację. Psy myśliwskie można podzielić na wiele grup biorąc pod uwagę różne czynniki takie jak pochodzenie geograficzne , rodzaj okrywy włosowej, rasy, wielkość itd. Ja postanowiłem pozostać przy pierwotnie wybranej drodze i podzielić je z punktu widzenia charakteru pracy w łowiectwie. PŁOCHACZE To grupa psów która została wyselekcjonowana do wypłaszania zwierzyny z szuwarów, krzaków i innych miejsc gdzie się ukryła a myśliwemu tam trudno ją odnaleźć. Bardzo często psy te doskonale aportują i po dokładnym szkoleniu służą jako psy wszechstronne. Przyjrzyjmy się najbardziej popularnym rasom które zostały zakwalifikowane do grupy płochaczy. Płochacz Niemiecki Wachtelhund – pies średniej wielkości , o mocnej muskulaturze , krótkich silnych łapach i bardzo charakterystycznych oczach które w sztucznym oświetleniu połyskują na czerwono. Kolor szaty jest bardzo różny . Widywałem wachtelhundy brązowe , żółte , białe w brązowe centki , czarne w białe łaty . Sierść jest raczej miękka , bardzo gęsta i bardzo szybko schnąca. Mamy wrażenie wręcz że nie nasiąka wodą. Na stopach pomiędzy silnie obrośniętymi palcami występuje błona pławna pomagająca psu podczas poruszania się w wodzie. W mojej ocenie jest to obecnie najlepsza rasa psów wszechstronnych z jakim obecnie możemy polować. Do jego zalet należą Naturalny aport który po szkoleniu zostaje do końca życia psa Predyspozycje do pracy dolnym wiatrem podczas pracy na tropach zwierzyny grubej Skłonność do pracy w wodzie i szuwarach Utrzymywanie bliskiego kontaktu z myśliwym co w przypadku płochacza jest niezaprzeczalną zaletą Odwaga i pasja do grubego zwierza Skłonność do oszczekiwania Okrywa włosowa która zabezpiecza psa w trudnych warunkach atmosferycznych. Cocker Spaniel angielski - to również przedstawiciel rasy zaliczany do płochaczy. Niemniej jednak w Polsce na obecny moment bardzo trudno jest znaleźć linie polujące czy zdobywające laury na konkursach . Jest to trochę już zapomniana rasa (a szkoda), która ze względu na swoją urodę stała się bardziej domowa . Angielski Springer Spaniel - jest to pies zdecydowanie większy niż cocker spaniel angielski , mniej popularny dzięki czemu osobniki częściej występują w rękach myśliwych. Pies średniej wielkości , o gładkiej , przylegającej sierści która doskonale zabezpiecza przed pracą w trudnych warunkach terenowych . Najczęściej występuje w umaszczeniu czarno – białym z czerwonymi podpaleniami, ale również występują osobniki dwukolorowe. W dobrych rękach przedstawiciele tej bardzo starej rasy doskonale pracują jako psy wszechstronne, z ogromnym zacięciem do drapieżników i zwierzyny grubej. Pracują fenomenalnie dolnym wiatrem a odpowiednio ułożone z powodzeniem pracują jako tropowce. Mają bardzo łagodny charakter w stosunku do ludzi , jednak do innych psów bywają zdecydowane i dominujące. Obcych traktują z rezerwą i raczej nieufnie. Świetnie pływają i aport z wody nie stanowi dla nich jakiegokolwiek problemu. Spaniel Bretoński - pies średniej , zwartej budowy , zdecydowanie najszybciej pracujący z grupy płochaczy. Niezwykle energiczny , przyjazny do ludzi i innych psów. Chętnie pływa , doskonale aportuje i utrzymuje bliski kontakt z przewodnikiem. Jest to również typowo myśliwska rasa którą można śmiało polecić do polowania przede wszystkim na zwierzynę drobną. Jak już wspominałem powyżej do roli płochacza nadają się doskonale inne rasy psów lecz o nich opowiem po niżej przyporządkowując je do grupy która je charakteryzuje. Psy legawe , wyżły Nazwa psy legawe pochodzi od pozycji leżącej jaką przyjmował wyszkolony pies kiedy zwietrzył zwierzynę. W początkowym okresie , kiedy wykorzystywano tego typu psy do polowań głównie na ptactwo , psy legawe tylko odnajdywały i wystawiały , natomiast do pracy po strzale , czyli aportu, używane były inne rasy , na przykład spaniele. W obecnym czasie całą pracę wykonuje jeden pies od którego oczekuje się stójki , czyli najczęściej pies zamiera w bezruchu z podniesioną przednią łapą. W przypadku kiedy zwierzyna zaczyna wyciekać z pod psa , ten energicznie zaczyna tak zwane podciąganie , czyli skraca dystans do uciekającej zwierzyny co chwilę powtarzając stójkę. Do grupy psów legawych zaliczamy klika ras których najbardziej popularne omówię po niżej. Wyżeł niemiecki krótkowłosy -jest to pies zaliczany do psów dużych , raczej o lekkiej budowie. Krótka , przylegająca sierść , długie łapy i ogon , charakterystyczny podcięty brzuch , to cechy obrazujące tego jeszcze niedawno najpopularniejszego psa myśliwskiego w to pies obdarzony fenomenalnym węchem którym posługuje się po mistrzowsku używając w polu górnego i dolnego wiatru. Do zalet tej rasy należą Kolor sukni , podobnie jak u Wahtelchundów oscyluje od białych w czarne łaty , przez osobniki czekoladowe , dereszowate czy wręcz czarne. Ogromna pasja łowiecka Skłonność do twardej stójki łatwość pływania i potrzeba bliskości z przewodnikiem Ciętość do drapieżników Praca również dolnym wiatrem na tropie zwierzyny grubej Seter Irlandzki - pies o lekkiej budowie , szybkich chodach i bardzo charakterystycznej ognisto rudej szacie. Włos długi i miękki na grzbiecie lekko pofalowany. Rasa ta przeznaczona pierwotnie do wystawiania ptactwa w suchym polu , obecnie używana również jako psy aportujące. Psy wymagające starannego ułożenia i zdecydowanego prowadzenia, bardzo samodzielne . Początkującym przewodnikom mogą sprawić spory kłopot , choćby ze względu na to że późno dojrzewają. Pointer - pies duży o mocnej budowie , bardzo krótkiej przylegającej sierści , najczęściej w kolorze białym w czarne lub brązowe łaty. Zdarzają się osobniki jednokolorowe , białe lub czarne. Jest to rasa która przeznaczona jest wybitnie do pracy w suchym polu. Pies o doskonałej stójce , potrafiący pracować w parach , gdzie jeden z psów wystawia a drugi skutecznie sekunduje. Wymagający w hodowli , wrażliwy na warunki atmosferyczne i terenowe , coraz rzadszy w naszych łowiskach. Munsterlander - rasa bardzo stara , o ogromnych tradycjach. Najbardziej wszechstronny z wyżej wymienionych wyżłów. Pies w większości przypadków biały z brązowymi lub czarnymi łatami i znaczeniami , średniej wielkości, raczej lekkiej budowy. Włos miękki , przylegający. Często mylony w płochaczem niemieckim wahtelchundem , jest od niego lżejszy , szybszy w chodach , powinien wykazywać zdecydowaną stójkę. Doskonale sprawdza się jako tropowiec pracując dolnym wiatrem na ciepłych tropach zwierzyny grubej. Doskonale pływa , ma skłonności do oszczekiwania , po dokładnym szkoleniu aportuje z wody i lądu. Jest to również pies który dość późno dojrzewa , dlatego może sprawić sporo kłopotów początkującym hodowcom. Grupa wyżłów jest jedną z najliczniejszych jeśli chodzi o rodzaje szaty i pochodzenie z punktu widzenia początków hodowli . Po niżej zestawienie większości jej przedstawicieli Wyżeł niemiecki krótkowłosy Wyżeł niemiecki szorstkowłosy Wyżeł niemiecki długowłosy Wyżeł czeski Fousek Wyżeł węgierski krótkowłosy Wyżeł węgierski szorstkowłosy Wyżeł weimarski Seter irlandzki Seter angielski Seter szkocki Pointer Mały munsterlander Duży munsterlander Aportery Do tej grupy zaliczył bym przede wszystkim labradory. Oczywiście od razu należy nadmienić iż każdy pies myśliwski powinien posiąść umiejętność aportowania i może pracować jako aporter. Golden Retriever - Pies duży o mocnej budowie , barwy biszkoptowej żółtej lub białej. Bardzo łagodne usposobienie , wpływ amerykańskich reklam i nastawienie tego psa na ludzi spowodował iż bardzo często jest to pies rodzinny i domowy. Po odpowiednim szkoleniu doskonale aportuje z wody i lądu. Labrador Retriever - podobnie jak odmiana biszkoptowa , tak i czarny labrador jest doskonałym aporterem. Do jego zalet należy zaliczyć potrzebę bardzo bliskiego kontaktu z człowiekiem co skutkuje tym iż nawet poczatkujący hodowcy mogą z nim polować. Jest bardzo odporny na warunki atmosferyczne , doskonale pływa nie zrażając się zimną wodą . Polecany jako pierwszy pies myśliwski dla kolegów nie mających doświadczenia kynologicznego. Psy gończe i dzikarze Do tej grupy psów zaliczamy psy których zadaniem jest odnalezienie i oszczekiwanie zwierzyny grubej , głównie dzików. Z założenia nie powinny być to psy zbyt duże i mało zwrotne. Także nadmierna agresja powinna dyskwalifikować osobniki z tej grupy. Zadaniem dzikarza jest oszczekiwanie , a nie atakowanie zwierzyny. W tej grupie mamy również dwóch przedstawicieli polskich ras. Gończy Polski - pies średniej wielkości , dobrze zbudowany , o krótkiej przylegającej sierści w kolorze czarnym , czerwonymi podpaleniami na łapach , kufie i ogonie. Zdarzają się również linie brązowe. Jest to stara rasa , dzięki staraniom grupki hodowców przywrócona polskim myśliwym. Obdarzona ogromną pasją do grubego zwierza, świetnie sprawdza się jako dzikarz i tropowiec. Ogar Polski – rasa pierwotnie wykorzystywana do polowań na zające i sarny , obecnie psy te pracują jako dzikarze i tropowce. Psy te charakteryzuje bardzo głośny i dźwięczny gon , wytrzymałość i wytrwałość w pracy. Pies raczej durzy , o maści kawowej z ciemnym siodłem na grzbiecie . Sierść dość krótka przylegająca. Gończy słowacki Kopov – pies mniejszy od gończego polskiego , o wyraźnie lżejszej budowie. Cechą charakterystyczną tej rasy jest bliższy dystans na którym pracuje. Świetnie się sprawdza w polowaniach zbiorowych , pracując w pędzeniach jako dzikarz. Doskonała orientacja w terenie , współpraca z innymi psami i przewodnikiem , wszechstronność i brak jakichkolwiek trudności w hodowli powodują że jest to rasa predysponowana do polowań leśnych. Foxterier szorstkowłosy – pies raczej mały , krępej budowy , sylwetka kwadratowa w obrysie geometrycznym. Sierść zwarta , sztywna i kędzierzawa w kolorze od białego w czarne i czekoladowe łaty . Cała grupa terierów to psy niezwykle inteligentne, zadziorne, samodzielne i raczej nie tolerujące psiego towarzystwa. Wymagające kompleksowego szkolenia i odpowiedniego prowadzenia. Norowce Do tej grupy psów zaliczać będziemy przede wszystkim teriery i jamniki. Zadaniem norowca jest wypłoszenie lisa lub innego drapieżnika z nory lub stogów słomy. Do takiej pracy predysponowane będą najmniejsze psy o szorstkiej sierści obdarzone pasją do pracy z drapieżnikiem . Terier niemiecki Jagdterier – pies raczej mały , o gęstej i ostrej okrywie włosowej w kolorze czarnym z brązowym podpaleniem na łapach i kufie . Występują również linie brązowe. Pies o bardzo dużej pasji , pozbawiony lęku i zdecydowany. Potrafiący pracować w najbardziej ekstremalnych warunkach terenowych , wymagający pełnego wyszkolenia i dużej praktyki. Jamnik szorstkowłosy - jeden z najmniejszych psów myśliwskich wykorzystywany głównie jako norowiec. Do tego rodzaju polowania wybieramy osobniki najmniejsze o jak największej pasji . Okrywa włosowa musi być gęsta i szorstka, kufa również zarośnięta z charakterystycznymi brwiami osłaniającymi oczy. Jamniki od bardzo wielu lat były wykorzystywane do tego typu polowań więc do pracy w norach wymagają przede wszystkim praktyki. Posokowce i tropowce Ostania grupa psów których zadaniem jest odnalezienie zwierzyny grubej po strzale. Posokowce zaczęły być wykorzystywane wraz z rozwojem broni palnej , kiedy to zauważono iż odnalezienie rannej zwierzyny nie jest rzeczą prostą pomimo coraz doskonalszej broni. Główną cechą posokowców to umiejętność pracy na zimnych tropach rannej zwierzyny , oraz trzymanie się tropu w przypadku krzyżowania się tropów ciepłych z tropem zimnym na którym pracuje pies. Natomiast tropowce pracują na tropach ciepłych kilkugodzinnych. Do grupy tropowców nadają się praktycznie wszystkie rasy psów myśliwskich , lecz ich skuteczność jest uzależniona od indywidualnych predyspozycji osobniczych i właściwego szkolenia. Posokowiec bawarski - pies średnie wielkości , raczej lekkiej budowy o bardzo krótkiej przylegającej sierści w kolorze czerwień jelenia. Występują osobniki o czarnej masce która jest klasyczna dla tej rasy. Długie zwisające uszy , niezbyt rozwinięte fafle i grające pod skórą mięśnie dopełniają widoku tego pięknego psa. Rasa ta od początku była wykorzystywana do poszukiwania postrzałków lecz przez swoją wyjątkową urodę jest w Polsce wiele linii które niestety stały się kanapowcami. Dlatego też należy przyłożyć szczególna wagę do wyboru hodowli podczas zakupu szczeniaka. Posokowiec hanowerski - jest to pies zdecydowanie większy od swojego bawarskiego kuzyna, o bardzo ciężkiej budowie. Raczej powolny i dokładny w pracy , niezwykle łagodny do ludzi , wręcz pozbawiony agresji. Sierść krótka , przylegająca , umaszczenie od piaskowego żółtego do bardzo ciemnego czekoladowego. Występują również osobniki pręgowane. Ze względu na swoje gabaryty predysponowany raczej na niziny , otwarte wysokie bory gdzie nie będzie miał problemów z warunkami terenowymi. Raczej rzadki w Polsce , późno dojrzewający i wymagający od przewodnika dużej wiedzy kynologicznej. Źródło: Jarosław Pełka - myśliwy od 1992 roku, kynolog. Zajmuje sie szkoleniem psów myśliwskich, jest członkiem Komisji Kynologicznej przy Zarządzie Okręgowym PZŁ w Częstochowie. Najlepsza odpowiedź blocked odpowiedział(a) o 12:22: Bull TerrierPapillonAkita AmerykańskaCanaan DogAmerican Staffordshire TerrierAppenzellerAriegoisMopsBearded CollieBerneński Pies PasterskiBoston TerrierBuldog AmerykańskiCavalier King Charles SpanielChin JapońskiChihuahuaDuży Szwajcarski Pies PasterskiWodołazWyżeł MunsterlandzkiKarelski pies na nadźwiedzieLandseerMudiOwczarek AustralijskiOwczarek ŚrodkowoazjatyckiSznaucer MiniaturowySTBTerier Japoński Odpowiedzi Vangelis odpowiedział(a) o 12:16 blocked odpowiedział(a) o 12:17 blocked odpowiedział(a) o 12:17 blocked odpowiedział(a) o 12:17 border collie :)berneński pies pasterski ( jest tez troche podpalny ) blocked odpowiedział(a) o 12:48 dalmatyńczyk, polski owczarek nizinny, dog niemiecki arlekin, shih tzu, cocker spaniel angielski, syberyjski husky, alaskan malamute... border collie, bearded collie, boston terierNic mi już nie przychodzi do głowy, ale mnóstwo tego;p blocked odpowiedział(a) o 14:18 Dalmatyńczyk . Border Collie .Landseer .Dog Niemiecki .itp . Lovably odpowiedział(a) o 19:15 Dalmatyńczyk, border collie, karelski pies na niedźwiedzie, papillon, dog niemiecki, beauceron, boston terrier, chart perski, landseer, pudel, cocker spaniel, pies grenlandzki, siberian husky, gończy francuski biało-czarny, duży gończy anglo-francuski biało-czarny, springer spaniel angielski, duży munsterlander, :) Uważasz, że ktoś się myli? lub Psy rasy gończy francuski biało-czarny to niezależne, pełne energii zwierzęta. Choć trudno je wychować, odpłacają się właścicielowi pełnym zaufaniem i gotowością do uczestnictwa w psich sportach. Brzmi interesująco? W takim razie poznaj bliżej tę rasę! Gończy francuski biało-czarny – charakter psów Gończy francuski biało-czarny to pies myśliwski od początku hodowany w sforze. Miało to znaczący wpływ na jego charakter. Gończy francuski biało-czarny najlepiej czuje się w towarzystwie innych psów. Obecność ludzkiego opiekuna również jest dla niego ważna, co pies, po okresie szkolenia, okazuje posłuszeństwem. Nie jest jednak szczególnie chętny do wspólnych zabaw z właścicielem. Wystarczają mu długie spacery z opiekunem, podczas których umożliwisz psu węszenie i tropienie. Gończy francuski biało-czarny nie jest też psem rodzinnym. Toleruje obecność dzieci, jednak raczej nie będzie chętnie spędzał czasu w ich towarzystwie. Nie ma też cierpliwości do spokojnego znoszenia zaczepek czy ciągnięcia za uszy. Czy gończy francuski biało-czarny jest posłuszny? Pochodzące z Francji psy gończe mają bardzo silnie rozwinięty instynkt łowiecki. Podczas spacerów może więc zdarzyć się, że pies zwietrzy trop i ruszy za zwierzyną nie zwracając uwagi na swojego opiekuna. Z tego powodu psy tej rasy trzeba od najmłodszych lat poddawać szkoleniu i socjalizacji. Treningi należy przeprowadzać spokojnie, łagodnie, ale konsekwentnie. Jak wygląda gończy francuski biało-czarny wg wzorca rasy? Zgodnie ze wzorcem rasy określonym przez Międzynarodową Federację Kynologiczną, gończy francuski biało-czarny powinien mierzyć ok. 62–72 cm w kłębie i ważyć ok. 27–32 kg. Pies tej rasy ma ciało zbudowane bardzo proporcjonalnie, o smukłej, a zarazem muskularnej sylwetce. Grzbiet jest mocny i sprężysty, pierś głęboka, lędźwie umięśnione, a łapy silne i giętkie. Sierść gończego francuskiego biało-czarnego składa się z dwóch warstw. Gęsty podszerstek pokrywają krótkie i gładkie włosy okrywowe. Dzięki temu pies staje się łowcą doskonałym – może pracować nawet w czasie mrozów lub deszczu. Wzorzec rasy zakłada, że sierść tych psów gończych będzie utrzymana w dwóch kolorach. Pies jest biały z czarnym płaszczem, uszami i głową. Akceptowalne są blade podpalania na policzkach, pod uszami, oczami i u nasady ogona. Historia dużych francuskich psów gończych Rasa gończy francuski biało-czarny powstała na terenie Francji już w XVI wieku. Wówczas to skrzyżowano ze sobą po raz pierwszy psy dwóch ras: francuskie gasconce saintongeois z angielskimi foxhoundami. Nowa rasa zachwyciła arystokrację i szybko zyskała miano myśliwskich psów idealnych. Co ciekawe, pomimo tego, iż rasa istnieje na terenie Europy od wielu wieków, jej standard FCI określiło dopiero w 1983 roku. Zdrowie psów rasy gończy francuski biało-czarny Gończy francuski biało-czarny to jedna z ras charakteryzujących się dobrym zdrowiem i możliwością pracy niemal w każdych warunkach. Psy gorzej niż zimno znoszą jednak upały – wówczas powinieneś szczególnie dbać, aby twój pupil nie przegrzał się i stale miał dostęp do czystej, świeżej wody. Jak wszystkie psy dużych ras, gończe francuskie biało-czarne mogą jednak zachorować na skręt żołądka. Ta choroba wymaga szybkiej interwencji weterynaryjnej, ponieważ może nawet doprowadzić do śmierci psa! Profilaktycznie zadbaj więc, aby pies nie jadł nagle i łapczywie dużych porcji pokarmu i nie biegał natychmiast po karmieniu. Gończy francuski biało-czarny to rasa idealna dla osób aktywnych, które nie oczekują od pupila zbyt wielu oznak przywiązania. Nie nadaje się do hodowli na małej przestrzeni (np. w bloku), będzie za to szczęśliwy w domu z dużym ogrodem.

czarno biały pies rasa